trenler gecer icimden
ince uzun parlak
raylariyla sonsuza uzanan

trenler gecer icimden
raylarinin arasinda
yosun tutmus taslari
karaya vurmus tahtalariyla

trenler gecer icimden
sessizce
sakince
belirsizce

dur durak bilmeden
trenler gecer icimden
kocaman karanlik

her yone dagilir
trenler icimde
hicbirinin yok
son istasyonu, bekleyeni, takip edeni

amacsizca gecer trenler icimden
sesleri daglar kulaklarimi
gozlerimi kaparken
isitmayan bir gunese dogru
hafif hafif ruzgar eser yuzumde

raylara uzanmis ben
oylesine
olesiye
yorgun...

yorgunum
belirsizlikten
sonsuzluktan
kosturmaktan
hep gitmekten
hic yetisememekten

yorgunum
duraklar durmalar aramaktan
duramamaktan

yorgunum trenlerimden
inmek isterim kendi icimden
yatmak isterim
raylarima
kapamak isterim
gozlerimi
sonsuzluga

...

sina agliyor